Kwartalnik „Lekcje Biblijne”

Kwartalnik „Lekcje Biblijne”, to ukazujący się od 1908 roku  podręcznik do studiowania Pisma Świętego w Szkole Sobotniej – prawdopodobnie największej wyznaniowej szkole biblijnej na świecie. Na tej podstronie publikujemy bieżące tematy lekcji wraz z plikami video opracowanymi przez Ośrodek Radiowo-Telewizyjny „Głos Nadziei” dla telewizji Hope Channel Polska.

Materiał Lekcyjny w formie zeszytu można zakupić  w sklepie internetowym na ogólnych obowiązujących zasadach ustalonych przez Wydawnictwo Znaki Czasu, wydawcę periodyków. Zamówień oraz prenumeraty można dokonywać również w zborach Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego.

Bieżąca lekcja

Lekcja ostatniego tygodnia

WPROWADZENIE DO LEKCJI BIEŻĄCEGO KWARTAŁU

Luter o Liście do Rzymian. 500 lat temu w październiku Marcin Luter, 33-letni profesor teologii, wywiesił 95 tez. Choć pierwotnie zamierzał jedynie wystąpić przeciwko papieskiemu oszustowi, który zwodził chrześcijan, sprzedając im odpusty, ten odważny czyn Lutra stał się iskrą, która wywołała protestancką reformację, a ta nieodwracalnie odmieniła świat.

Oczywiście dużo zmieniło się od tamtego dnia w 1517 roku. Nie zmieniło się jednak Słowo Boże i prawdy zawarte w nim, dając Lutrowi teologiczną podstawę do rzucenia wyzwania Rzymowi i przekazania milionom ludzi wielkiego przesłania zbawienia wyłącznie przez wiarę.

Głównym elementem tej teologicznej podstawy jest księga, którą będziemy studiować w tym kwartale — List do Rzymian. W Komentarzu do Listu do Rzymian Luter napisał: „List ten jest w istocie najważniejszą częścią Nowego Testamentu i ewangelią w najczystszej postaci, a wart jest nie tylko tego, by każdy chrześcijanin znał go słowo po słowie na pamięć, ale by zajmował się nim co dnia jako chlebem powszednim duszy”[1].

Tak, to właśnie w Liście do Rzymian Luter znalazł wielką prawdę o usprawiedliwieniu wyłącznie przez wiarę. To tutaj ten człowiek usilnie starający się uzyskać pewność zbawienia odkrył na nowo wielką prawdę — nie tylko Listu do Rzymian, ale i całego Nowego Testamentu, i całej Biblii — prawdę o planie zbawienia danego „nam w Chrystusie Jezusie przed dawnymi wiekami” (2 Tm 1,9). Zgodnie z tą prawdą zbawienie jest dostępne jedynie dzięki sprawiedliwości Chrystusa. Ta sprawiedliwość jest nam przypisywana przez wiarę, niezależnie od zachowywania prawa. Paweł wyraźnie napisał w Liście do Rzymian: „Twierdzimy bowiem, że człowiek dostępuje usprawiedliwienia przez wiarę, bez udziału uczynków Prawa” (Rz 3,28 BKR).

To właśnie w kwestii tej prawdy Luter sprzeciwił się władzom i zwierzchnościom świata oraz rzymskiej hierarchii na sejmie w Wormacji w 1521 roku, gdy oświadczył:

— „Ja niczego odwołać nie mogę i nie chcę, ponieważ nie jest bezpieczną, ani się też dla chrześcianina przystoi, aby cokolwiek przeciwko własnemu sumieniu swemu uczynił. Oto stoję; inaczej nie mogę”[2].

Dzisiaj wierni protestanci także powinni trzymać się Słowa Bożego, występując przeciwko wszelkim niebiblijnym tradycjom i dogmatom.

Niewątpliwie chrześcijaństwo poszło naprzód od czasów Lutra, wyzwalając się z wielowiekowych zabobonów i fałszywych doktryn, które nie tylko wypaczyły ewangelię, ale wręcz zajęły jej miejsce.

Jednak po upływie wielu lat reformacja uległa wyhamowaniu i stagnacji. W niektórych miejscach postęp reformacji ustąpił miejsca zimnemu formalizmowi, a w innych Rzym odzyskał dominację. Obecnie, w okresie ekumenizmu i pluralizmu, wiele szczególnych prawd, które wywiodła na światło reformacja, zostało rozmytych — pokrytych gradem krętactw językowych mających na celu ukrycie istotnych różnic, które istnieją w stopniu nie mniejszym niż w czasach Lutra. Proroctwa Dn 7,23-25; 8,9-12; Ap 13,1-14,20 oraz dobra nowina o zbawieniu z łaski przez wiarę wyłożona między innymi w Liście do Rzymian wskazują, dlaczego ludzie wierni Biblii muszą stanowczo trzymać się prawd, których bronili nasi protestanccy poprzednicy, nawet kosztem swego życia.

Jako adwentyści dnia siódmego opieramy nasze przekonania na zasadzie sola Scriptura (tylko Pismo Święte). Tak więc stanowczo odrzucamy wszelkie próby powrotu do Rzymu i jego wiary. Przeciwnie, Pismo Święte wskazuje nam odwrotny kierunek (zob. Ap 18,4) i w tym kierunku podążamy, głosząc światu „ewangelię wieczną” (Ap 14,6) — tę samą ewangelię wieczną, która zainspirowała Lutra 500 lat temu.

[1]  Marcin Luter, Komentarz do Listu do Rzymian, tłum. zbiorowe, Tymbes, [Tymbark] 2014, wyd. II,
s. 7 (przyp. red.).

 

[2]  Jan H. Merle d’Aubigné, Historya reformacyi szesnastego wieku, tłum. Jan Pindór, Chrześcijański Instytut Wydawniczy „Znaki Czasu”, Warszawa 1991, t. II, s. 200 (zachowano XIX-wieczną pisownię przekładu — przyp. red.).

 

Dodatkowe materiały