Historie nadziei i innowacji — raport TED
„I will go” — „Pójdę”. Te proste słowa, wypowiadane przez proroka Izajasza, stały się w ostatnich latach globalnym wezwaniem misyjnym Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego.
10 LIPCA 2025 (NR 1117) [Daniel Kluska]
Ale co oznaczają w praktyce, gdy codzienność Europy Północnej i Środkowej kształtują niepokoje gospodarcze, wojna u wschodnich granic i postępująca sekularyzacja społeczeństwa? Jak głosić ewangelię w Europie XXI wieku? Czy to jeszcze możliwe? Tak!
Jakie były najważniejsze projekty misyjne w krajach naszego Wydziału? Na to pytanie odpowiada najnowszy raport wideo TED przygotowany specjalnie na tegoroczną sesję Generalnej Konferencji.
TED — rozciągająca się od arktycznego Tromsø (Norwegia) po słoneczną Limassol (Cypr), łączy 22 kraje o różnych tradycjach, językach i wyzwaniach. Wspólnym mianownikiem jest jednak pragnienie, by kochać, wzrastać i dzielić się Ewangelią przy użyciu kreatywnych, często niestandardowych metod. Raport wideo Wydziału Transeuropejskiego przedstawiony na tegorocznej Sesji Generalnej Konferencji pokazuje, że pomimo trudnych okoliczności co roku powstaje w TED średnio siedem nowych zborów, a w samym 2025 r. aż 75 grup jest na różnych etapach organizacji.
Materiał wideo nie jest suchym zestawieniem liczb; to kalejdoskop ludzkich historii. Od domowego kościoła na przedmieściach Londynu po „trzeźwy” bar w Oslo — wszędzie tam spotykamy ludzi, którzy postanowili dosłownie wyjść poza mury tradycyjnej świątyni i głosić Dobrą Nowinę. Ich opowieści dowodzą, że misyjne DNA Kościoła wciąż pulsuje, przeobrażając się w odpowiedź na aktualne problemy: samotność, kryzys zdrowia psychicznego, migracje czy brak poczucia wspólnoty.
Niniejszy tekst jest próbą uporządkowania i pogłębienia tych świadectw. Nie rości sobie prawa do pełnego obrazu, lecz zaprasza do refleksji nad tym, co może się wydarzyć, gdy zwykli ludzie powiedzą Bogu: „Pójdę — dokądkolwiek mnie poślesz”.
Kościół w salonie
W południowej Finlandii młodzi ludzie zamienili zwykły dom w pełen życia oikos — miejsce wspólnego zamieszkania, modlitwy i służby. Cotygodniowy rytm to małe grupy, unihokej ze znajomymi spoza Kościoła, sobotnie nabożeństwo przy kuchennym stole i wspólne gotowanie dla potrzebujących. Ich pięcioletnia podróż przyniosła dziesiątki chrztów i odkrytych powołań; „rodzina rośnie, gdy wspólnie zbliżamy się do Boga” — mówią gospodarze.
Smyczek i partytura
Dzieci z trudnych dzielnic zdobywają klasyczne wykształcenie muzyczne w adwentystycznej East London School of Music, ćwicząc w murach adwentystycznego zboru Hakney. Lekcje otwierają rozmowy o wierze, a fakt, że szkoła jest zamknięta w piątki wieczorem i w sobotę, stał się dla rodziców intrygującą lekcją o adwentystycznej tożsamości.
Zacznij od tych, których znasz.
W Eindhoven w Holandii grupa członków zapragnęła zboru „dla sąsiadów”. Jedna placówka pociągnęła kolejną — i nagle, jak opowiada pastorka Tabita Perpel, ludzie „złapali ogień”. Kluczem okazał się prosty krok: zacznij od osób, które już znasz.
Cud uzdrowienia
Kiedy Dimitri usłyszał, że zostało mu sześć miesięcy życia, wszystko się zmieniło. Po modlitwie kolejne badania nie wykazały śladu choroby. Z ateisty stał się gorliwym czytelnikiem Biblii; dziś prowadzi nowo powstały zbór w Xandhi w Grecji.
Nauka i religia
Coroczna konferencja „Mind days” na Węgrzech przyciąga ponad 400 studentów i specjalistów, którzy chcą uczciwie rozmawiać o relacji między nauką a Biblią. Uczestnicy zyskują „odpowiedzi, którymi mogę dzielić się z przyjaciółmi” — mówi jedna z uczestniczek.
Muzyka, która leczy
W Reading w Wielkiej Brytanii powstał chór, w którym osoby spoza Kościoła stanowią większość członków. Podczas prób, pytania o sens pieśni, przeradzają się w spontaniczne świadectwa; ktoś przychodzi w smutku, a odchodzi z poczuciem akceptacji i nowym celem. „To dlatego śpiewamy” — podsumowuje dyrygentka.
Grupa przyjaciół
Grupa młodych ludzi spotyka się co tydzień, by jeść potrawy z rodzinnych krajów — od Filipin po Malezję — i grać w badminton. Akronim CARE oznacza „Chrystusowa Postawa Odzwierciedlona w Każdym”; metoda Jezusa to najpierw relacja, potem zaproszenie do głębszej rozmowy.
Kawiarnia nadziei
Cafe Church w Kopenhadze to okazja do modlitwy, wspólnych wyjazdów na narty i umacniania przyjaźni. Po trzech latach modlitw „o wzrost”, niemal każdej soboty zaczęli powracać dawni wyznawcy, a sam obóz narciarski stał się dla wielu jedyną formą „kościoła”, jakiej doświadczają w roku. Śpiew przy kominku otwiera drogę do rozmów o wierze.
Bar dla abstynentów
W podziemiach najstarszego adwentystycznego kościoła Europy w Oslo (założonym w 1879 roku) , działa bar dla abstynentów: „Sobar 74”. Przy wegańskich koktajlach mieszkańcy Oslo uczą się, jak budować relacje bez alkoholu, a gotycka wieża świątyni stała się rozpoznawalnym logotypem inicjatywy.
Dźwięki ewangelii
Grupa muzyczna AGAPE z Chorwacji to ponad czterdzieści lat muzycznego doświadczenia. Wiele osób usłyszało grupę na koncertach a później poznało adwentyzm. Teraz rozpoznają już zespół i wiedzą, że to właśni „Ci adwentyści”.
W każdej z powyższych historii pobrzmiewa ten sam refren: misja zaczyna się od relacji. Kiedy Dimitri dzieli się chlebem z sąsiadem, a studenci „Mind Days” dyskutują o DNA i Księdze Genesis, tworzy się przestrzeń, w której ewangelia staje się realna i namacalna. To właśnie „małe mosty” — wspólna kolacja, lekcja skrzypiec, mecz badmintona — przekładają teologię na język codzienności.
Skuteczna ewangelizacja w XXI wieku wymaga dwóch równoległych torów. Pierwszy to głębokie zakorzenienie w modlitwie i Piśmie; drugi — śmiałe korzystanie z narzędzi kultury: mediów społecznościowych, muzyki, sportu i innowacji społecznych. Gdy oba toru łączą się, Kościół przestaje być miejscem, a staje się ruchem otwartym na poszukujących.
Patrząc w przyszłość
Wydział Transeuropejski stoi przed wyzwaniami typowymi dla dzisiejszej Europy: rosnącym sceptycyzmem wobec instytucji, migracjami, dialogiem międzyreligijnym i kryzysem klimatycznym. Jednocześnie ma do dyspozycji bogactwo kreatywnych rozwiązań i ludzi gotowych powiedzieć: „Pójdę — nawet jeśli oznacza to spotkanie przy kawie bez kofeiny w barze Sobar 74 albo wspólny udział w koncercie muzyki chrześcijańskiej.
Dlatego najważniejsze pytanie nie brzmi już „czy mam iść?”, lecz „dokąd mam iść dzisiaj?”. Odpowiedzią mogą być nieoczywiste miejsca naszej codzienności: własna kuchnia, szkolna sala muzyczna, stok narciarski czy boisko w najbliższej szkole. Tam, gdzie zaczyna się autentyczna przyjaźń, zaczyna się także Kościół przyszłości — Kościół, który nie czeka, aż ludzie przyjdą do niego, ale sam wychodzi z miłością. I to jest być może najcenniejsza lekcja płynąca z raportu TED‑u 2022‑2025.
AAI