Powołane, by służyć. Refleksje ze spotkania pastorek.
W dniach 1–4 listopada 2026 roku w Czarnogórze odbyła się konferencja TED Women Pastors’ Council, w której uczestniczyło około 50 pastorek z krajów Wydziału Transeuropejskiego Kościoła Adwentystów. Nie zabrakło także Polskiej reprezentacji którątworzyło osiem kobiet, w tym dwie pastorki i jedna ewangelistka. Był to czas inspirujących wykładów, praktycznych warsztatów, szczerych rozmów i wzajemnego wsparcia. Chciałabym podzielić się kilkoma wspomnieniami i refleksjami z tego wydarzenia – widzianego oczami jednej z uczestniczek.
9 LISTOPADA 2026 (NR 1271) [Joanna Krupa-Roszak]
Tegoroczna konferencja odbywała się pod hasłem „Affirming Our Calling” („Umacniając nasze powołanie”). Dla kobiet pełniących służbę w Kościele, które nierzadko spotykają się z brakiem akceptacji, podważaniem autorytetu, odrzuceniem, a nawet hejtem, rozmowy o powołaniu, umacnianie się w nim i ponowne odkrywanie jego znaczenia okazują się niezwykle ważne i potrzebne.
Jedną z głównych mówczyń była dr Dilys Brooks, pastorka i kapelanka na Loma Linda University. Jej sposób przemawiania zrobił na mnie ogromne wrażenie. Była autentyczna, swobodna i niezwykle przekonująca, a swoje wystąpienia wzbogacała licznymi osobistymi doświadczeniami z pracy pastorskiej. Drugą główną prelegentką była Crystal E. Wards, która w ubiegłym roku, jako pierwsza pastorka, została wybrana do pracy w Departamencie Kaznodziejstwa Generalnej Konferencji Kościoła Adwentystów.
Program konferencji obfitował w interesujące warsztaty, poruszające między innymi zagadnienia zdrowia emocjonalnego i psychicznego w kontekście przywództwa, radzenia sobie z krytyką, rozwiązywania konfliktów oraz budowania odporności i równowagi w służbie.
Kiedy inni podważają twoje powołanie
Jednym z warsztatów, w których uczestniczyłam, było spotkanie prowadzone przez Audrey Anderson, wiceprzewodniczącą Generalnej Konferencji. Poświęcono je powołaniu kobiet w obliczu krytycyzmu wobec ich służby. Prelegentka, odwołując się do własnych doświadczeń, opowiadała o tym, jak zachować wewnętrzną siłę i przekonanie o swoim powołaniu, kiedy spotykamy osoby, które je kwestionują.
Nie zabrakło również praktycznych ćwiczeń opartych na sytuacjach, z jakimi często mierzą się kobiety pełniące funkcje przywódcze w Kościele. Było to niezwykle pouczające doświadczenie. Jedną z ważniejszych myśli, które zabrałam z tego spotkania, było przypomnienie, że krytyka często mówi więcej o osobie, która ją wyraża, niż o tej, do której jest skierowana.
Uczestniczyłam również w warsztacie Crystal E. Wards dotyczącym przywództwa kobiet w świecie zdominowanym przez mężczyzn. Zaskoczyło mnie, jak wiele wspólnych doświadczeń mają pastorki z różnych krajów. Okazało się, że niezależnie od miejsca, w którym służymy, mierzymy się z podobnymi wyzwaniami.
Wiele z nas doświadczyło podważania autorytetu nie tylko przez niektórych członków zborów, ale także przez osoby pełniące funkcje przywódcze – starszych zboru czy innych urzędników kościelnych. Próby manipulacji, bierna agresja, plotki czy kwestionowanie kompetencji to zjawiska, z którymi spotyka się wiele kobiet w służbie pastorskiej. Długotrwałe funkcjonowanie w niesprzyjającym otoczeniu może prowadzić do zmęczenia, osłabienia pewności siebie, a nawet pojawienia się wątpliwości dotyczących własnego powołania.
Tym cenniejsza była możliwość otwartej rozmowy, wymiany doświadczeń i wspólnego poszukiwania zdrowych sposobów reagowania na trudne sytuacje.
Powołanie to maraton, nie sprint
Szczególnie dobrze wspominam dwa warsztaty prowadzone przez dr Dilys Brooks. Pierwszy dotyczył konfliktów w służbie. Odwołując się do perspektywy biblijnej, prelegentka pokazywała, jak radzić sobie z napięciami, nie tracąc przy tym relacji, integralności i poczucia powołania. Zachęcała nas również, byśmy przestały traktować każdy konflikt jako osobisty atak.
Jednak to drugi warsztat, zatytułowany „Rest, Resilience and Sustainable Ministry” („Odpoczynek, odporność i długofalowa służba”), okazał się dla mnie szczególnie wartościowy.
Dilys przypomniała nam niezwykle ważną prawdę: powołanie ma być realizowane przez całe życie, a nie „wypalone” w ciągu zaledwie kilku intensywnych lat.
Prelegentka zwracała uwagę na subtelne oznaki wypalenia pastorskiego i duchowego wyczerpania, które często pojawiają się znacznie wcześniej, niż jesteśmy gotowi je dostrzec. Przybliżyła nam również biblijną wizję szabatu i odpoczynku, pokazując, że troska o własne zdrowie fizyczne, psychiczne i duchowe nie jest przeciwieństwem zaangażowanej służby. Przeciwnie – stanowi jeden z warunków jej długofalowej skuteczności.
W tym ujęciu odpoczynek i równowaga między życiem osobistym a pracą stają się wyrazem wierności powołaniu. Służba wymaga bowiem mądrego gospodarowania siłami, a nie nieustannych zrywów, które w dłuższej perspektywie prowadzą do wyczerpania.
Rozmawiałyśmy także o odporności psychicznej kobiet i o tym, jak wiele ról przychodzi nam łączyć na różnych etapach życia. Inaczej będzie rozkładać swoje siły dojrzała kobieta z wieloletnim doświadczeniem, a inaczej młoda mama, która dopiero rozpoczyna służbę pastorską. Każda z nich potrzebuje odpowiedniego rytmu pracy, odpoczynku i odnowy, dostosowanego do aktualnego etapu życia.
Podczas warsztatów padały stwierdzenia, które zapewne niejednej kobiecie zaangażowanej w służbę brzmią znajomo:
- „Muszę być dwa razy lepsza niż mężczyzna pastor, żeby w ogóle mnie zaakceptowano”.
- „Pozwalam innym przekraczać moje granice, byle tylko zadowolić zbór”.
- „Milczę, nawet kiedy ktoś mnie obraża”.
Właśnie z takim sposobem myślenia polemizowały prelegentki. Podkreślały, że nieustanna presja udowadniania własnej wartości, kompulsywne działanie i brak umiejętności wyznaczania zdrowych granic nie są oznakami większego oddania Bogu. Przeciwnie, mogą stopniowo niszczyć zarówno człowieka, jak i jego służbę.
To zagadnienia, nad którymi powinien pochylić się każdy pastor, niezależnie od płci.
Różne historie, to samo powołanie
Konferencja była także znakomitą okazją do zawierania nowych znajomości i budowania relacji. Spotkanie tak wielu kobiet – pastorek i liderek Kościoła – było dla mnie ogromnym źródłem inspiracji, otuchy i nowej energii do działania. Każda z nich była inna, każda miała własną historię i każda na swój sposób stanowi wielkie błogosławieństwo dla Kościoła.
Szczególnym doświadczeniem było spotkanie pierwszej pastorki z Misji Fińskiej, która właśnie rozpoczęła swoją służbę. Z radością opowiedziałam jej, że sześć lat temu sama przecierałam podobny szlak w Polsce. Choć nasze historie są różne, odkryłyśmy wiele podobieństw. Obie wcześniej studiowałyśmy inne kierunki i obie, odpowiadając na Boże powołanie, zdecydowałyśmy się w młodym wieku całkowicie zmienić kierunek swojego życia.
Poznałam również młodą pastorkę z Misji Greckiej, która – podobnie jak ja – wywodzi się z Kościoła katolickiego. Co ciekawe, tak samo jak ja marzyła kiedyś o zostaniu księdzem. Do Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego dołączyła zaledwie trzy lata temu, a dziś rozpoczyna swoją służbę pastorską.
Z ogromnym ciepłem wspominam też pastorkę z Holandii, pochodzącą z Filipin. Spędziłyśmy wiele godzin na rozmowach, wspólnym śmiechu i modlitwie o nasze zbory. Takie spotkania przypominają, jak wielką wartością jest wspólnota ludzi, którzy rozumieją zarówno radości, jak i ciężar odpowiedzialności związanej ze służbą.
Te rozmowy miały dla mnie wyjątkowe znaczenie. Pozwoliły zobaczyć, że choć służymy w różnych krajach, kulturach i okolicznościach, łączy nas podobne pragnienie – wiernie odpowiadać na Boże powołanie i służyć ludziom najlepiej, jak potrafimy.
Z nową siłą do dalszej służby
Wracam z tej konferencji z ogromną wdzięcznością. Bogaty program, inspirujące wykłady, praktyczne warsztaty, a przede wszystkim szczere rozmowy i wspólnie spędzony czas pozwoliły mi spojrzeć na własną służbę z nowej perspektywy.
Wierzę, że doświadczenia te pomogą każdej z nas wypracować zdrowsze strategie radzenia sobie z trudnościami, z większą świadomością troszczyć się o własne granice i odnaleźć nową siłę do dalszej pracy.
Konferencja przypomniała mi również, że powołanie nie oznacza konieczności nieustannego udowadniania swojej wartości. Nie wymaga perfekcji ani poświęcania własnego zdrowia, by sprostać oczekiwaniom innych. Wymaga natomiast wierności Bogu, odwagi, mądrości i gotowości do nieustannego wzrastania.
Mam nadzieję, że wszystko, czego doświadczyłyśmy podczas tych kilku dni, pozwoli nam na nowo rozpalić Boży ogień naszego powołania – i pielęgnować go tak, by płonął przez długie lata.
Joanna Krupa-Roszak
