Pytanie, które wraca jak bumerang
Tragedia w Krakowie, w której zginęło sześć osób, a kilkanaście zostało rannych, pozostawiła po sobie nie tylko ból i niedowierzanie, ale również pytania, na które trudno znaleźć odpowiedzi. Jedno z nich powraca szczególnie często: gdzie w takich chwilach jest Bóg? I czego podobne wydarzenia powinny nauczyć nas, chrześcijan?
13 LISTOPADA 2026 (NR 1274) [FELIETON | Daniel Kluska]
Kiedy dochodzi do podobnych tragedii, próbujemy szukać wyjaśnień. Mówimy o wolnej woli, grzechu, złu obecnym w świecie. Przywołujemy biblijne obietnice i zapewniamy, że Bóg ma wszystko pod kontrolą. Wszystko to może mieć swoje teologiczne uzasadnienie, ale czy rzeczywiście pomaga człowiekowi, który właśnie stracił kogoś bliskiego?
W Ewangelii Jana znajdujemy niezwykle krótkie, a jednocześnie poruszające zdanie: „I zapłakał Jezus” (J 11,35).
Chrystus, stojąc przy grobie Łazarza, nie rozpoczyna wykładu o cierpieniu. Nie tłumaczy pogrążonym w żałobie, dlaczego Bóg dopuścił do śmierci ich bliskiego. Nie próbuje też przekonywać, że nie powinni się smucić. Choć wie, że za chwilę przywróci Łazarza do życia, płacze razem z nimi.
To niezwykły obraz Boga, który nie pozostaje obojętny wobec ludzkiego cierpienia.
Być może właśnie takiego chrześcijaństwa najbardziej potrzebuje dzisiaj świat. Nie religii, która na każde pytanie ma gotową odpowiedź, ale wiary, która potrafi dostrzec cierpienie drugiego człowieka. Wiary, która nie tylko mówi o miłości, ale rzeczywiście ją okazuje.
Wiara, którą widać w działaniu
Wśród dramatycznych doniesień z Krakowa pojawiały się również historie ludzi, którzy bez wahania ruszyli na pomoc poszkodowanym. Bohaterskich policjantów, ratowników, funkcjonariuszy służb i przypadkowych przechodniów. W obliczu tragedii nie pytali o wyznanie, przekonania czy pochodzenie. Widzieli po prostu ludzi, których trzeba ocalić.
Czy nie o tym mówił Jezus w przypowieści o miłosiernym Samarytaninie?
Człowiek leżący przy drodze nie potrzebował religijnej deklaracji ani wykładu o miłosierdziu. Potrzebował kogoś, kto się zatrzyma, opatrzy jego rany i zatroszczy się o jego bezpieczeństwo.
Chrześcijaństwo nie jest przecież wyłącznie zbiorem przekonań, których bronimy, ani religijnych praktyk, które pielęgnujemy. Jego wiarygodność ujawnia się przede wszystkim w sposobie, w jaki traktujemy innych. Szczególnie tych, którzy cierpią, są bezradni albo myślą inaczej niż my.
Warto o tym pamiętać również w czasach, kiedy tak łatwo przychodzi nam ocenianie, osądzanie i dzielenie ludzi na swoich i obcych. W przestrzeni publicznej, także w mediach społecznościowych, coraz częściej spotykamy się z pogardą i agresją. Nie możemy oczywiście utożsamiać słownej wrogości z tragedią taką jak ta w Krakowie. Powinniśmy jednak zastanowić się, czy jako chrześcijanie zawsze jesteśmy ludźmi, którzy łagodzą napięcia, zamiast je pogłębiać.
Jezus powiedział przecież, że Jego uczniów będzie można rozpoznać po wzajemnej miłości. Nie po najgłośniejszych deklaracjach ani umiejętności wygrywania sporów.
Nadzieja zobowiązuje
Jako adwentyści wierzymy, że nadejdzie dzień, w którym Bóg otrze wszelką łzę, a śmierci, cierpienia i bólu już nie będzie (Ap 21,4). Ta obietnica zajmuje szczególne miejsce w naszej wierze. Przypomina, że zło nie będzie miało ostatniego słowa, a historia ludzkości nie zakończy się triumfem przemocy.
Jednak nadzieja na przyszły świat nie może stać się usprawiedliwieniem dla obojętności wobec cierpienia tutaj i teraz.
Oczekiwanie na powrót Chrystusa powinno przecież czynić nas bardziej wrażliwymi na potrzeby innych, bardziej gotowymi do pomocy i bardziej odpowiedzialnymi za świat, w którym żyjemy.
Nie potrafimy zapobiec każdej tragedii. Nie jesteśmy też w stanie odpowiedzieć na wszystkie pytania o pochodzenie i sens cierpienia. Możemy jednak zdecydować, jak będziemy reagować na przemoc, nienawiść i krzywdę.
Możemy przeciwstawiać się złu, nie odpowiadając złem. Możemy uczyć nasze dzieci szacunku do drugiego człowieka. Możemy wspierać osoby przeżywające żałobę i samotność. Możemy wreszcie budować wspólnoty, w których nikt nie pozostaje niezauważony.
Po tragedii w Krakowie mieszkańcy miasta zgromadzili się podczas Marszu Ciszy, aby uczcić pamięć ofiar. Być może właśnie ta cisza mówiła więcej niż niejeden komentarz. Przypomniała, że wobec cierpienia nie zawsze potrzebujemy kolejnych słów. Czasami najważniejsze są obecność, współczucie i solidarność.
Za jakiś czas krakowski Rynek znów wypełni się codziennym gwarem. Życie będzie toczyć się dalej. Jednak dla rodzin ofiar nic już nie będzie takie samo. Warto, aby nasza pamięć i troska o tych ludzi nie skończyły się wraz z medialnym zainteresowaniem tragedią.
Kraków przypomniał nam, jak kruche jest ludzkie życie. Ale powinien także skłonić nas do zastanowienia się nad tym, czy nasza wiara rzeczywiście czyni nas lepszymi, bardziej wrażliwymi i życzliwymi ludźmi.
Bo być może najważniejszym pytaniem nie jest dzisiaj tylko to, gdzie był Bóg podczas tragedii w Krakowie, ale również gdzie jesteśmy my, chrześcijanie, kiedy drugi człowiek potrzebuje naszej obecności.
Daniel Kluska